ARTETERAPIA











{Listopad 25, 2007}   Terapia poprzez odgrywanie ról

 DRAMATOTERAPIA

Dramatoterapia czyli psychodrama, czylii teatroterapia – terapia poprzez przygotowanie spektakli teatralnych i uczestniczenie w nich poprzez odgrywanie ról.
CEL:
– zdobywanie samowiedzy, rozwijanie wyobraźni i poczucie sprawstwa;
– uświadomienie sobie własnych przekonań i uczuć;
– pozwala wypróbować nowe sposoby zachowania;
– pomaga uwolnić się od wspomnień i niepokojów i lepiej zrozumieć siebie;
– dzięki niej uwalniane są lęki oraz ekspresja silnych emocji;
– kształci samodzielne myślenie oraz działanie i otwartej postawy wobec otoczenia;
– pogłębia odczucia emocjonalne, wzbogaca wyobraźnię oraz rozwój osobowości;
– poprawia komunikację z otoczeniem.
ŚRODKI REALIZACJI:
– przygotowywanie teatrzyków lalek i cieni;
– wykonywanie inscenizacji i improwizacji;
– praca z dramą na różnych zajęciach;

Próba do przedstawienia teatralnego.

Psychodrama to technika psychoterapeutyczna, łącząca wszyst­kie sposoby ekspresji uczuć człowieka, przez taniec, gest, mimikę, dźwięk i słowa, wykorzystywana jako metoda diagnozy i terapii do leczenia zaburzeń emocjonalnych i kontaktów interpersonal­nych z osobami przejawiającymi różne zaburzenia emocji lub za­chowania1. Tematem improwizacji psychodramatycznych są przede wszystkim osobiste problemy pacjentów.

Gra z wykorzystaniem przedmiotów pomocowych – kolorowych kredek.

Dramoterapia oraz pozostałe metody pomagania, wykorzy­stujące środki teatralne w terapii, realizują następujące cele:

cel wychowawczy – rozwija wrażliwość moralną, estetyczną, wewnętrzną dyscyplinę i postawę humanistyczną,

cel terapeutyczny – rozładowuje napięcia wewnętrzne i likwi­duje negatywne emocje, pomaga w niwelowaniu kompleksów i nieśmiałości, pozwala osiągnąć satysfakcję, przynosi zadowole­nie z siebie oraz wyzwala wiarę we własne możliwości,

cel kreatywny – rozwija uzdolnienia i zainteresowania, zwięk­sza świadomość i wrażliwość,

cel inspirujący – wyzwala możliwości twórcze i ukazuje drogę samoekspresji,

cel komunikatywny – rozwija umiejętność komunikacji wer­balnej i niewerbalnej,

cel integrujący – wyzwala szacunek do wspólnej pracy w gru­pie, integrując ją,

cel indywidualizujący – umożliwia indywidualną kreację oso­bowości.

dramoterapia (lub dramatoterapia), definiowana jako postępowanie terapeu­tyczne, rehabilitacyjne i lecznicze, wykorzystujące różne formy psychoterapii grupowej w połączeniu z formami artystycznej wy­powiedzi teatralnej.

W zależności od funkcji i roli arteterapeuty oraz od celu oraz ty­pu uczestników terapii, dramoterapię podzielić możemy na:

dramoterapię kliniczną – rodzaj psychoterapii wykorzystują­cy środki teatralne jako narzędzie terapeutyczne i środek leczni­czy. Celem jej jest leczenie zaburzeń psychosomatycznych oraz rehabilitacja ludzi chorych psychicznie. Głównym narzędziem dramoterapii klinicznej jest oczywiście psychodrama oraz spek­takl teatralny;

dramoterapię rozwojową – rodzaj terapii pedagogicznej i so-cjalizacyjnej, której uczestnikami są osoby potrzebujące pomo­cy pedagogicznej i psychologicznej. Celem tego rodzaju terapii jest korygowanie postaw społecznych, samorealizacja, osiągnię­cie dojrzałości emocjonalnej, samopoznanie, kompensacja, przystosowanie. Realizacji powyższych celów służą takie meto­dy, jak: drama (jako terapia pedagogiczna), socjodrama (jako te­rapia socjologiczna i psychologiczna2), jak również spektakl te­atralny.

Satysfakcja z udanego występu.

Dramoterapia jako metoda pomocy stosowana jest głównie przy pracy z osobami przejawiającymi różne zaburzenia emocji lub za­chowania. Celem tych działań jest poprawa komunikacji osoby z otoczeniem, przywracanie wiary we własne siły, wzbudzanie za­ufania.

Jest metodą całościowego, wszechstronnego rozwijania osobowości i doskonalenia komunikacji interpersonalnej. Jej techniki pozwalają również na odnalezienie skrywanego problemu, rozwiązanie go, na stymulowanie rozwoju twórczego.

                                                

Ukłon w stronę odbiorców sztuki za wspaniałe   przyjęcie i docenienie odegranego spektaklu.

  Drama jest formą improwizowaną. Uczestnicy improwizują wokół fikcyjnych zdarzeń i sytuacji by uczyć się rozwiązywania konfliktów życiowych. Leczniczo-korygująca funkcja dramy jest jedną z jej licznych zadań. Spełnia również funkcję dydaktyczną, wychowawczą. Jednorazowe wejście w rolę (pozytywną), rolę zaplanowaną i zorganizowaną przez prowadzącego niejednokrotnie zmienia proces myślenia „aktora”.

                                                

Odgrywanie przedstawienia.

   Wykorzystanie dramy w procesie edukacji rozwija twórcze myślenie, staje się treningiem kreatywności, a przyswajany materiał zostaje zapamiętany przez ucznia w 100%.

  Poprzez odgrywane, improwizowane role możemy również poznać ucznia poza schematem ławki szkolnej, jego emocje, uczucia, sposób myślenia i zachowania. Każde wejście w rolę nacechowane jest głębokimi przeżyciami. Każda rola jest zaplanowana ma określone cele, które pomagają w rozwoju osobowości twórczej zainteresowanego.

ŹRÓDŁA:

www.literka.pl

www.sic.to

www.korart.republika.pl



Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

et cetera
%d bloggers like this: