DRAMATOTERAPIA
Dramatoterapia czyli psychodrama, czylii teatroterapia – terapia poprzez przygotowanie spektakli teatralnych i uczestniczenie w nich poprzez odgrywanie ról.
CEL:
- zdobywanie samowiedzy, rozwijanie wyobraźni i poczucie sprawstwa;
- uświadomienie sobie własnych przekonań i uczuć;
- pozwala wypróbować nowe sposoby zachowania;
- pomaga uwolnić się od wspomnień i niepokojów i lepiej zrozumieć siebie;
- dzięki niej uwalniane są lęki oraz ekspresja silnych emocji;
- kształci samodzielne myślenie oraz działanie i otwartej postawy wobec otoczenia;
- pogłębia odczucia emocjonalne, wzbogaca wyobraźnię oraz rozwój osobowości;
- poprawia komunikację z otoczeniem.
ŚRODKI REALIZACJI:
- przygotowywanie teatrzyków lalek i cieni;
- wykonywanie inscenizacji i improwizacji;
- praca z dramą na różnych zajęciach;
Próba do przedstawienia teatralnego.
Psychodrama to technika psychoterapeutyczna, łącząca wszystkie sposoby ekspresji uczuć człowieka, przez taniec, gest, mimikę, dźwięk i słowa, wykorzystywana jako metoda diagnozy i terapii do leczenia zaburzeń emocjonalnych i kontaktów interpersonalnych z osobami przejawiającymi różne zaburzenia emocji lub zachowania1. Tematem improwizacji psychodramatycznych są przede wszystkim osobiste problemy pacjentów.
Gra z wykorzystaniem przedmiotów pomocowych - kolorowych kredek.
Dramoterapia oraz pozostałe metody pomagania, wykorzystujące środki teatralne w terapii, realizują następujące cele:
- cel wychowawczy – rozwija wrażliwość moralną, estetyczną, wewnętrzną dyscyplinę i postawę humanistyczną,
- cel terapeutyczny – rozładowuje napięcia wewnętrzne i likwiduje negatywne emocje, pomaga w niwelowaniu kompleksów i nieśmiałości, pozwala osiągnąć satysfakcję, przynosi zadowolenie z siebie oraz wyzwala wiarę we własne możliwości,
- cel kreatywny – rozwija uzdolnienia i zainteresowania, zwiększa świadomość i wrażliwość,
- cel inspirujący – wyzwala możliwości twórcze i ukazuje drogę samoekspresji,
- cel komunikatywny – rozwija umiejętność komunikacji werbalnej i niewerbalnej,
- cel integrujący – wyzwala szacunek do wspólnej pracy w grupie, integrując ją,
- cel indywidualizujący – umożliwia indywidualną kreację osobowości.
dramoterapia (lub dramatoterapia), definiowana jako postępowanie terapeutyczne, rehabilitacyjne i lecznicze, wykorzystujące różne formy psychoterapii grupowej w połączeniu z formami artystycznej wypowiedzi teatralnej.
W zależności od funkcji i roli arteterapeuty oraz od celu oraz typu uczestników terapii, dramoterapię podzielić możemy na:
- dramoterapię kliniczną – rodzaj psychoterapii wykorzystujący środki teatralne jako narzędzie terapeutyczne i środek leczniczy. Celem jej jest leczenie zaburzeń psychosomatycznych oraz rehabilitacja ludzi chorych psychicznie. Głównym narzędziem dramoterapii klinicznej jest oczywiście psychodrama oraz spektakl teatralny;
- dramoterapię rozwojową – rodzaj terapii pedagogicznej i so-cjalizacyjnej, której uczestnikami są osoby potrzebujące pomocy pedagogicznej i psychologicznej. Celem tego rodzaju terapii jest korygowanie postaw społecznych, samorealizacja, osiągnięcie dojrzałości emocjonalnej, samopoznanie, kompensacja, przystosowanie. Realizacji powyższych celów służą takie metody, jak: drama (jako terapia pedagogiczna), socjodrama (jako terapia socjologiczna i psychologiczna2), jak również spektakl teatralny.
Satysfakcja z udanego występu.
Dramoterapia jako metoda pomocy stosowana jest głównie przy pracy z osobami przejawiającymi różne zaburzenia emocji lub zachowania. Celem tych działań jest poprawa komunikacji osoby z otoczeniem, przywracanie wiary we własne siły, wzbudzanie zaufania.
Jest metodą całościowego, wszechstronnego rozwijania osobowości i doskonalenia komunikacji interpersonalnej. Jej techniki pozwalają również na odnalezienie skrywanego problemu, rozwiązanie go, na stymulowanie rozwoju twórczego.
Ukłon w stronę odbiorców sztuki za wspaniałe przyjęcie i docenienie odegranego spektaklu.
Drama jest formą improwizowaną. Uczestnicy improwizują wokół fikcyjnych zdarzeń i sytuacji by uczyć się rozwiązywania konfliktów życiowych. Leczniczo-korygująca funkcja dramy jest jedną z jej licznych zadań. Spełnia również funkcję dydaktyczną, wychowawczą. Jednorazowe wejście w rolę (pozytywną), rolę zaplanowaną i zorganizowaną przez prowadzącego niejednokrotnie zmienia proces myślenia „aktora”.
Odgrywanie przedstawienia.
Wykorzystanie dramy w procesie edukacji rozwija twórcze myślenie, staje się treningiem kreatywności, a przyswajany materiał zostaje zapamiętany przez ucznia w 100%.
Poprzez odgrywane, improwizowane role możemy również poznać ucznia poza schematem ławki szkolnej, jego emocje, uczucia, sposób myślenia i zachowania. Każde wejście w rolę nacechowane jest głębokimi przeżyciami. Każda rola jest zaplanowana ma określone cele, które pomagają w rozwoju osobowości twórczej zainteresowanego.
ŹRÓDŁA:
